Ο άνθρωπος είναι ένα είδος σπουδαίο, δυναμικό και κυρίαρχο στην ζωική αλυσίδα. Ένα είδος με ανώτερο εγκέφαλο, που μπορεί να επεξεργάζεται πληροφορίες και να παίρνει αποφάσεις βάσει πέραν των ενστίκτων του. Που στην ιστορία του έως τώρα έχει σηματοδοτηθεί με επιτεύγματα που προκαλούν θαυμασμό και παράλληλα φρίκη. Ο άνθρωπος είναι ένα είδος που διακρίνεται για την διαφορετικότητα του ακόμα και μεταξύ ομοιών του στο ίδιο του το είδους. Κανείς άνθρωπος δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Ναι, μπορεί να έχουν παρόμοια γενεαλογικά χαρακτηριστικά, τρόπο σκέψης ή μοτίβα συμπεριφοράς, μα αν κοιτάξει κανείς στενότερα, θα δει πως ο καθένας είναι απίστευτα μοναδικός.
Συγκρούσεις και διχόνοιες, πόλεμοι και μάχες, λογομαχίες και βίες συρράξεις, υπήρξαν και υπάρχουν ως απόρροια αυτής της μοναδικής διαφορετικότητας του καθενός.
(Φυσικά, τα κίνητρα και οι αιτίες που οδηγούν στα παραπάνω είναι πολλά περισσότερα, μα επίτρεψε μου να σταθώ λιγάκι σε αυτό.)
Αν παρατηρήσει κανείς ολόκληρη την ανθρωπότητα, αλλά και πιο στενά, μικρότερεςομάδες ατόμων, μπορεί να αναρωτηθεί:
Πόσο εύκολο μας είναι να αντιληφθούμε και να κατανοήσουμε την διαφορετικότητα και την μοναδικότητα του καθενός; Πόσο εύκολο μας είναι να «χωρέσουμε» το διαφορετικό χωρίς να το κρίνουμε, να το ποδοπατήσουμε, να το αποκλείσουμε ή να του επιβάλλουμε να σιωπήσει; Πόσο εύκολο μας είναι να συν-υπάρξουμε με άλλους ανθρώπους που μπορεί να είναι ή να μοιάζουν αντίθετοι από εμάς;
Μπορούμε να το κάνουμε αυτό εν τέλει;
Συχνά, το ίδιο το πρόβλημα είναι και η «πύλη» που οδηγεί στην επίλυση του.
Που «συναντιούνται», λοιπόν, οι άνθρωποι που μοιάζουν τόσο διαφορετικοί ή και αντίθετοι σε όλα;
Στην αποδοχή. Αν με ρωτάς, αυτό είναι το γιατρικό: η πλήρης αποδοχή αυτής της πραγματικότητας.
Κρίνουμε, συγκρουόμαστε, υποβαθμίζουμε, υποτάσσουμε, γελοιοποιούμε και προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να αλλάξουμε τον άλλον αν δεν είναι, νιώθει ή σκέφτεται σαν εμάς.
Πώς θα ήταν τα πράγματα, όμως, αν *απλά* αποδεχόμασταν αυτή την πραγματικότητα; Πώς θα ήταν τα πράγματα αν αποδεχόμασταν ότι οι άλλοι είναι εν γένει διαφορετικοί από εμάς και αυτό είναι εντάξει;
Άραγε πώς θα ήταν οι ζωές μας; Τι θα άλλαζε;
Κατά την γνώμη μου, όλα μα όλα θα ήταν διαφορετικά.
Μα επίτρεψε μου να μην τοποθετηθώ παραπάνω, καθώς ο μοναδικός στόχος αυτού τουκειμένου είναι να προβληματίσει και όχι να δώσει συμβουλές και κατευθυντήριες γραμμές. Μονάχα να προβληματίσει για να δει ο καθένας βαθιά μέσα του και στενά στη ζωή του, πώς θα μπορούσαν να είναι τα πράγματα διαφορετικά.
Όλοι μας σε αυτή την συνθήκη, της μη αποδοχής στην διαφορετικότητα του άλλου, φέρουμε μια ευθύνη. Όλοι μας συνειδητά ή ασυνείδητα, λίγο έως πολύ συνδράμουμε στην διατήρηση της. Δεν σημαίνει ότι απαραίτητα λειτουργούμε με ακρότητες, αλλά κάπως, κάτι, κάπου «κλωτσάμε» στην αντιθετότητα του διπλανού μας.
Φυσικά, απαραίτητη προϋπόθεση για να συναντηθούν οι άνθρωποι που μοιάζουν αντίθετοι και να αποδεχτούν την διαφορετικότητα τους, είναι η θέληση τους να το κάνουν. Μια θέληση ισχυρή για να αφήσουν το «εγώ» στην άκρη και την επιθυμία τους να κυριαρχήσουν. Μια θέληση για να συνδεθούν ή να συν-υπάρξουν όπως είναι, γι’ αυτό που είναι, ακόμα κι αν αυτό που είναι, μοιάζει αντιδιαμετρικά αντίθετο από τους ίδιους.
Εσύ θέλεις;
